چون جاذبه ای مبهم

مرا می کشی و نمی یابمت

چون صدایی از چهارسوی حیات

مرا می خوانی و نمی بینمت

چون یادگاری های نوجوانی

همه جا هستی و اینهمه تنهایم ! ...؟

                     به مردم پول ٬ خودخواهی و بی رحمی را داد

                    به شاعر قلب را

و به قلب اقتدار مرموزی  بخشید

                        که در مقابل اقتدار و وجاهت عشق

                                                                            مقهور شود !

در من کسی پیوسته می گرید
خاموشم اما
 دارم به آواز ِ غم خود می دهم گوش
وقتی کسی آواز می خواند
 خاموش باید بود
 غم داستانی تازه سر کرده ست
 اینجا سراپا گوش باید بود :
                 

                      ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !
                     چون دشنه در دل می نشیند این سخن اما
                     من دیده ام بسیار مردانی که خود میزان ِ شأن ِ آدمی بودند
                     وز کبریای روح برمیزان ِ شأن ِ آدمی بسیار افزودند
                   

                                                              بنگر چه جان های گرامی رفته اند از دست !
دردی ست چون خنجر
یا خنجری چون درد
 این من که در من
 پیوسته می گرید
 در من کسی آهسته می گرید ...

                    هنوزهم که هنوز است

                                                  درد

                                                            دامنه دارد ...